ΚΟΝΙΤΣΑ… Κωνσταντίνος Δόβας (Κόνιτσα,20 Δεκεμβρίου 1898 – Αθήνα,24 Ιουλίου 1973) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και υπηρεσιακός πρωθυπουργός

 

Μετά την Απελευθέρωση, διακρίθηκε ιδιαιτέρως κατά τη διάρκεια του [[Ελληνικός Εμφύλιος 1946 – 1949|Εμφύλιου πολέμου]] και κυρίως κατά τη μάχη της [[Κόνιτσα|Κόνιτσας]] (πολέμησε ως ταξίαρχος), μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και του [[ΔΣΕ]], που κράτησε από τις [[25 Δεκεμβρίου]] του [[1947]] έως τις [[4 Ιανουαρίου]] του [[1948]], κατά την οποία μάλιστα τραυματίστηκε ελαφρά<ref>[http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=27&db=12&da=1947 εφημερίδα Εμπρός,27 Δεκεμβρίου 1947]</ref>.

Μετά τον Εμφύλιο, εξελίχθηκε μέχρι του βαθμού του αντιστρατήγου και υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές και μάχιμες θέσεις, χρηματίζοντας και Αρχηγός [[ΓΕΕΘΑ]] από το [[1954]] μέχρι το [[1959]]. Το [[1960]] ανέλαβε αρχηγός του στρατιωτικού οίκου του βασιλιά [[Παύλος Α΄ της Ελλάδας|Παύλου]].

=== Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός === Στις [[20 Σεπτεμβρίου]] [[1961]] ορκίστηκε [[Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961|υπηρεσιακός πρωθυπουργός]] και διεξήγαγε τις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1961|εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961]], για τις οποίες κατηγορήθηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση για «Βία και νοθεία» καθώς η διεξαγωγή των εκλογών έγιναν μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας με υποκινητές και αυτουργούς στρατιωτικούς και αξιωματικούς των σωμάτων ασφαλείας, οι οποίοι ήταν οργανωμένοι σε παραστρατιωτικές ομάδες και είχαν αυτονομήσει τη δράση τους από το επίσημο κράτος. Παρέδωσε την κυβέρνηση στον νικητή των εκλογών [[Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής|Κωνσταντίνο Καραμανλή]] στις [[4 Νοεμβρίου]] [[1961]]. Τον Δεκέμβριο του [[1964]] και έπειτα από πιέσεις της [[ΕΔΑ]] προς τον πρωθυπουργό [[Γεώργιος Παπανδρέου (πρεσβύτερος)|Γεωργίο Παπανδρέου]]<ref>[http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=74815&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARgASkASKASJASa&CropPDF=0 εφημερίδα Εμπρός,7 Νοεμβρίου 1964]</ref>, ο Δόβας αποχώρησε από την θέση του στο Παλάτι<ref>[http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=77115&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARgASkASKASJASa&CropPDF=0 εφημερίδα Εμπρός,19 Δεκεμβρίου 1964]</ref>.

=== Μετέπειτα δραστηριότητες === Συμμετείχε τον Δεκέμβριο του [[1967]] στο αποτυχημένο [[Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου|κίνημα]] του τέως [[Κωνσταντίνος Β’ της Ελλάδας|βασιλιά Κωνσταντίνου]]. Απεβίωσε στις 24 Ιουλίου 1973<ref>[http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=70524&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARgASkASKASJASa&CropPDF=0 εφημερίδα Μακεδονία,25 Ιουλίου 1973]</ref>.

=== Στρατιωτική Σταδιοδρομία === Γεννήθηκε στην [[Τουρκία|τουρκοκρατούμενη]] [[Κόνιτσα]] στις [[20 Δεκεμβρίου]] [[1898]]. Αποφοίτησε από την [[Σχολή Ευελπίδων]] το [[1918]] με το βαθμό του ανθυπολοχαγού ενώ αργότερα σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου του [[Παρίσι|Παρισιού]]. Έλαβε μέρος στον [[Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο]] και στον [[Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940|πόλεμο του 1940-41]]. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην οργάνωση «Επιτροπή Συνταγματαρχών»  των [[Θρασύβουλος Τσακαλώτος|Τσακαλώτου]], [[Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος|Σπηλιωτόπουλου]], Κιτριλάκη και Λιώση καθώς και στην οργάνωση «Θέρος», που δημιουργήθηκε από την επιτροπή και είχε ως σκοπό την προώθηση αξιωματικών του ελληνικού στρατού στη [[Μέση Ανατολή]] ή στις αντάρτικες οργανώσεις καθώς και τη συλλογή πληροφοριών κατά των δυνάμεων Κατοχής<ref>»Κωνσταντίνου Καζάνη: Θα ζήσωμε ελεύθεροι ως Έλληνες», Αθήνα 1978, σελ 26-27</ref>.

Μετά την Απελευθέρωση, διακρίθηκε ιδιαιτέρως κατά τη διάρκεια του [[Ελληνικός Εμφύλιος 1946 – 1949|Εμφύλιου πολέμου]] και κυρίως κατά τη μάχη της [[Κόνιτσα|Κόνιτσας]] (πολέμησε ως ταξίαρχος), μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και του [[ΔΣΕ]], που κράτησε από τις [[25 Δεκεμβρίου]] του [[1947]] έως τις [[4 Ιανουαρίου]] του [[1948]], κατά την οποία μάλιστα τραυματίστηκε ελαφρά<ref>[http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=27&db=12&da=1947 εφημερίδα Εμπρός,27 Δεκεμβρίου 1947]</ref>.

Μετά τον Εμφύλιο, εξελίχθηκε μέχρι του βαθμού του αντιστρατήγου και υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές και μάχιμες θέσεις, χρηματίζοντας και Αρχηγός [[ΓΕΕΘΑ]] από το [[1954]] μέχρι το [[1959]]. Το [[1960]] ανέλαβε αρχηγός του στρατιωτικού οίκου του βασι=== Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός ===
Στις [[20 Σεπτεμβρίου]] [[1961]] ορκίστηκε [[Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961|υπηρεσιακός πρωθυπουργός]] και διεξήγαγε τις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1961|εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961]], για τις οποίες κατηγορήθηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση για «Βία και νοθεία» καθώς η διεξαγωγή των εκλογών έγιναν μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας με υποκινητές και αυτουργούς στρατιωτικούς και αξιωματικούς των σωμάτων ασφαλείας, οι οποίοι ήταν οργανωμένοι σε παραστρατιωτικές ομάδες και είχαν αυτονομήσει τη δράση τους από το επίσημο κράτος. Παρέδωσε την κυβέρνηση στον νικητή των εκλογών [[Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής|Κωνσταντίνο Καραμανλή]] στις [[4 Νοεμβρίου]] [[1961]]. Τον Δεκέμβριο του [[1964]] και έπειτα από πιέσεις της [[ΕΔΑ]] προς τον πρωθυπουργό [[Γεώργιος Παπανδρέου (πρεσβύτερος)|Γεωργίο Παπανδρέου]]<ref>[http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=74815&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARgASkASKASJASa&CropPDF=0 εφημερίδα Εμπρός,7 Νοεμβρίου 1964]</ref>, ο Δόβας αποχώρησε από την θέση του στο Παλάτι<ref>[http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=77115&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARgASkASKASJASa&CropPDF=0 εφημερίδα Εμπρός,19 Δεκεμβρίου 1964]</ref>.λιά [[Παύλος Α΄ της Ελλάδας|Παύλου]].

=== Μετέπειτα δραστηριότητες ===
Συμμετείχε τον Δεκέμβριο του [[1967]] στο αποτυχημένο [[Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου|κίνημα]] του τέως [[Κωνσταντίνος Β’ της Ελλάδας|βασιλιά Κωνσταντίνου]]. Απεβίωσε στις 24 Ιουλίου 1973<ref>[http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=70524&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARgASkASKASJASa&CropPDF=0 εφημερίδα Μακεδονία,25 Ιουλίου 1973

……………………………………………………………………………………………………………………..

 

Ανώτατος αξιωματικός του Στρατού, που διετέλεσε υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ελλάδας από τις 20 Σεπτεμβρίου έως τις 4 Νοεμβρίου του 1961.

 

Ο Κωνσταντίνος Δόβας γεννήθηκε στην Κόνιτσα στις 20 Δεκεμβρίου του 1898. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων, από την οποία εξήλθε ως ανθυπολοχαγός τον Ιούνιο του 1918. Αμέσως μετά τοποθετήθηκε σε μάχιμη θέση στο Μακεδονικό Πόλεμο κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Τη δεκαετία του ’30 φοίτησε στις Σχολές Πολέμου Αθηνών (1933) και Παρισίων (1935).

Κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941) υπηρέτησε ως επιτελικός αξιωματικός στο τμήμα επιχειρήσεων του ΓΕΣ, ενώ στη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε με άλλους αξιωματικούς σε αντιστασιακές οργανώσεις («Επιτροπή Συνταγματαρχών», «Θέρος»). Στον Εμφύλιο Πόλεμο ήταν επιτελάρχης του Β’ Σώματος Στρατού και από τον Αύγουστο του 1947 ανέλαβε τη διοίκηση της 75ης Ταξιαρχίας, στην οποία παρέμεινε έως την 25η Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, όταν τραυματίστηκε σοβαρά, κατά τη διάρκεια επίθεσης ανταρτών του «Δημοκρατικού Στρατού» κατά της γενέτειράς του Κόνιτσας.

Μετά τον Εμφύλιο εξελίχθηκε μέχρι του βαθμού του αντιστράτηγου και από το 1954 έως το 1959 διετέλεσε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ. Στις 25 Μαρτίου του 1955 υπέγραψε τη μυστική συμφωνία με τη CIA για τη δημιουργία ειδικού στρατιωτικού σώματος για την πάταξη του κομμουνισμού («Κόκκινη Προβιά»), που αποτελούσε το ελληνικό τμήμα της παραστρατιωτικής οργάνωσης του ΝΑΤΟ Gladio. To1960 ανέλαβε αρχηγός του στρατιωτικού οίκου του βασιλιά Παύλου.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1961, ο Κωνσταντίνος Δόβας ανέλαβε υπηρεσιακός πρωθυπουργός, με εντολή να διενεργήσει τις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου. Ήταν επιλογή του Βασιλιά Παύλου, αφού ο προταθείς από τον Καραμανλή βενιζελογενής στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος δεν αποδέχθηκε τη θέση, εξαιτίας των βασιλικών υποδείξεων για τη συγκρότηση της υπηρεσιακής κυβέρνησης. Στην πρωθυπουργοποίηση Δόβα δεν αντέδρασε η Ένωση Κέντρου, που ίσως να την είδε και με καλό μάτι, ως μια αντικαραμανλική επιλογή του βασιλιά.

Ο Δόβας διενήργησε τις «εκλογές της βίας και της νοθείας», όπως έμειναν στην ιστορία, εξαιτίας της τρομοκρατίας που εξαπολύθηκε στην επαρχία κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου εναντίον των υποψηφίων και των ψηφοφόρων της Αριστεράς και του Κέντρου από τους παρακρατικούς μηχανισμούς της Δεξιάς, ενώ την ημέρα της ψηφοφορίας «ψήφισαν ακόμη και τα δέντρα», σύμφωνα με καταγγελίες της αντιπολίτευσης. Στις 4 Νοεμβρίου, ο Δόβας παρέδωσε την εξουσία στον νικητή των εκλογών Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Αμέσως μετά, ο ηγέτης του Κέντρου, Γεώργιος Παπανδρέου, κήρυξε τον λεγόμενο «Ανένδοτο Αγώνα», μη αναγνωρίζοντας τη νομιμότητα της κυβέρνησης Καραμανλή, αφού τη θεώρησε προϊόν «βίας και νοθείας». Μία από τις πρώτες ενέργειές του ήταν η πρόταση παραπομπής στο ειδικό δικαστήριο του Κωνσταντίνου Δόβα και μελών της υπηρεσιακής κυβέρνησής του. Η πρόταση απορρίφθηκε από τη Βουλή, στην οποία πλειοψηφούσε η ΕΡΕ, με ψήφους 189 έναντι 88 (3 Μαρτίου 1962).

Ο Δόβας παρέμεινε επικεφαλής του στρατιωτικού οίκου και του νέου βασιλιά Κωνσταντίνου έως το 1965 και στις 13 Δεκεμβρίου του 1967 συμμετείχε ενεργά στο βασιλικό κίνημα για την ανατροπή της χούντας. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος τού αφαιρέθηκαν οι βαθμοί και διακόπηκε η σύνταξή του.

Ο Κωνσταντίνος Δόβας πέθανε ως απλός στρατιώτης στις 24 Ιουλίου 1973. Μετά τη Μεταπολίτευση αποκαταστάθηκε μεταθανάτια. Ήταν νυμφευμένος με τη Μαργαρίτα Λευκιάδη και δεν είχε παιδιά. Το μοναδικό του περιουσιακό στοιχείο, ένα ακίνητο στο κέντρο της Αθήνας, το διέθεσε για τη βράβευση των αριστούχων μαθητών της γενέτειράς του.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/748#ixzz2qn7WoXlM

 

 

 

Advertisements