ΚΟΝΙΤΣΑ…μέσα στον χρόνο της ζωής και της παράδοσης…

Υπαίθριο γλέντι στη Κόνιτσα, στην αρχή της δεκαετίας του ’50-outdoοr festivity in konitsa,in early 50s…Φώτο-Στα μονοπάτια της Κόνιτσας

Από τα έθιμα του Γάμου στη Δροσοπηγή, Μαστοροχώρια Κόνιτσας.
Ο «Νούνος» (Κουμπάρος) έφιππος.

1962
Τότε που το σχολείο ήταν …Σχολείο και οι μαθητές δεν μπέρδευαν την Επανάσταση του ’21 με το Έπος του ’40 …τότε που οι δάσκαλοι ήταν Δάσκαλοι…και που η μόρφωση γινόταν για την Μόρφωση και όχι για την εξειδίκευση…τότε …τον παλιό καλό καιρό!!
Τα ξύλινα θρανία και οι εικόνες των Ηρώων του Γένους, σήμα κατατεθέν της Εποχής εκείνης …όμορφος ο παλιός καλός καιρός!!!

ΓΑΜΟΣ ΣΤΟ ΚΑΝΤΣΙΚΟ (ΔΡΟΣΟΠΗΓΗ ΚΟΝΙΤΣΑΣ) ΜΕ ΧΙΟΝΙΑ
ΜΗΝΑΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1960
ΣΤΟ ΚΛΑΡΙΝΟ ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΝΟΥΣΑΚΟΣ

Δεν τους άφηναν όμως σε χλωρό κλαρί οι Οθωμανοί, οι Αλβανοί μουσουλμάνοι κι ένας Θεός ξέρει ποιοι άλλοι ακόμη. Κυνηγημένοι, κατηφόρισαν προς το ελληνικό έδαφος να βρούνε γη που θα τους ανοίξει την αγκαλιά της, να ριζώσουν.
Ήταν σημαντικοί κτηνοτρόφοι, τσελιγκάδες, με τη νομαδική φύση στο αίμα τους. Σκηνίτες. Το καλοκαίρι στήνανε τα κονάκια τους στα βουνά, ψηλά στο Γράμμο. Στο ύψωμα 2520. Πιο πάνω από το Πληκάτι και την Αετομηλίτσα. Το χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά. Γύρω στο 1924, αγόρασαν μεγάλη έκταση γης στην Ηγουμενίτσα και σιγά σιγά, όχι χωρίς ενδοιασμούς στην αρχή, βγάλανε τα βλάχικα ρούχα, φορέσανε τα φράγκικα και αστικοποιήθηκαν. Τα παιδιά τους, που είχαν μητρική γλώσσα τα βλάχικα, μάθανε στα σχολειά φαρσί την ελληνική γλώσσα. Οι πατεράδες κι οι μανάδες τους, η πρώτη γενιά, μιλούσαν μεταξύ τους συνήθως τα βλάχικα, διανθισμένα με μπόλικες ελληνικές λέξεις. Και τα αλβανικά τα γνωρίζανε καλά επίσης. Κάποιοι προικισμένοι κι ευφυείς μιλούσανε με ευχέρεια και τα τούρκικα. Η γλωσσομάθεια, βλέπεις, από τότε ήταν όπλο μεγάλο. Ἀνοιγε δρόμους.
Τον θυμότανε ο Στέφανος τον Χρήστο τον Πιτούλη, τότε παλιά, όταν το καραβάνι ξεκίναγε να κατηφορίσει προς τα χειμαδιά. Μπροστά πήγαιναν οι οικογένειες των τσελιγκάδων, κι οι γυναίκες τους ξεχώριζαν από τις υπόλοιπες με τον πλούτο της στολής και το μεγάλο, ογκώδες καπέλο που φορούσαν στραβά στο κεφάλι.

ΚΟΝΙΤΣΑ αρχές 20ου αιώνα.

1957…Όταν ο ιερέας λέει το «δεύτε λάβετε φως» όλοι σπεύδουν να λάβουν πρώτοι το φως και να το μεταδώσουν στους άλλους. Το θεωρούν καλό για τη χρονιά εκείνη. Το φως κρατούν αναμμένο μέχρι να φθάσουν στο σπίτι και με τη φλόγα σταυρώνουν το ανώφλι της πόρτας για την προστασία του σπιτιού. Με το ίδιο φως ανάβουν το καντήλι του εικονοστασίου, το οποίο συντηρούν αναμμένο τρεις μέρες. Το φως αυτό θεωρείται θαυματουργό, επειδή προέρχεται από τον Άγιο Τάφο, αφού μοιράζεται στους ναούς από το Σάββατο. Με αυτό οι ιερείς ανάβουν το ακοίμητο καντήλι στην Αγία Τράπεζα. Το καντήλι αυτό είναι το μόνο που μένει αναμμένο πριν από την Ανάσταση.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ …»ΔΙΩΧΝΩ»
Έτσι έλεγαν την άνοιξη στα μαστοροχώρια, αφού τότε έφευγαν όλοι οι άντρες για την ξενιτιά.
Εδώ αποχαιρετισμός Ζουπανιωτών μαστόρων στο …»κλαψόδεντρο».

ΚΤΕΛ Ν.ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ-ΚΟΝΙΤΣΑ!

ΚΟΝΙΤΣΑ 1927. Ηπειρώτες με τοπικές ενδυμασίες,Φώτο-Κώστας Μαργιόλας.

Τύπος γυναικείας ενδυμασίας επαρχίας Κονίτσης,(Λ. Οικονομίδης).

1960. ΠΙΝΔΟΣ. Κ. ΜΠΑΛΑΦΑΣ. Στο δρόμο για τα χειμαδιά.

 

 

Advertisements