ΚΟΝΙΤΣΑ…Έχω την τύχη να κατάγομαι από την Κόνιτσα…

Αν έχεις βρεθεί σε συναυλία του Γιάννη Χαρούλη σίγουρα σου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον ο τύπος που στέκεται με το κλαρίνο του στη δεξιά πλευρά της σκηνής. Ένας είναι ο Κωνσταντής για τη νέα γενιά, ο Κωνσταντής Πιστιόλης.

Με δεκάδες χιλιάδες ακολούθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο ίδιος επιλέγει να είναι αποστασιοποιημένος απ’ ολα αυτά, ακολουθώντας ένα πιο μποέμικο τρόπο ζωής που αποπνέει μαγεία και μυστήριο για τους θαυμαστές του. Εμείς τον συναντήσαμε στη sold out συναυλία του Γιάννη Χαρούλη στο Liederhalle της Στουτγκάρδης στις 24 Μαρτίου και αντιληφθήκαμε τους λόγους που είναι τόσο δημοφιλής. Δεν είναι μόνο η ποιότητα της μουσικής του, αλλά το ήθος του και ο σεβασμός του απέναντι στην παράδοση, τις ρίζες και τη λαϊκή τέχνη. Πολυτάλαντος και πολυμήχανος, με καταγωγή από την Κόνιτσα Ιωαννίνων, ζηλωτής της Ηπειρώτικης μουσικής, γοήτευσε τους Έλληνες της Στουτγκάρδης που τον θαύμασαν και τον καταχειροκρότησαν. Δε συνηθίζει να δίνει συνεντεύξεις λόγω της σεμνότητας και της εσωστρέφειάς του αλλά καταφέραμε να εξασφαλίσουμε αποκλειστικά για τους αναγνώστες του ETSI είν’ η ζωή την πρώτη του συνέντευξη.

Βλέποντάς σε επάνω στη σκηνή μπορεί κάποιος να σε φανταστεί σε ένα βουκολικό περιβάλλον με το κλαρίνο σου. Έστω ότι στέκεσαι στην άκρη ενός βουνού και παίζεις μουσική. Τι νιώθεις;

Όποιο συναίσθημα νιώθω στην άκρη ενός βουνού είναι αποτέλεσμα της έντονης αλληλεπίδρασης του τοπίου και της μουσικής που αυτό δημιουργεί. Τέτοια συναισθήματα  είναι αυτό του δέους που δημιουργείται απο τους γκρεμούς και τον αντίλαλο σε μια χαράδρα, η ηρεμία που σου δίνει το ποτάμι, η ένταση που σου προκαλεί ο αέρας, η συγκίνηση που σου δημιουργεί ένα ζώο που αναζητά τροφή και το πιο σημαντικό το συναίσθημα της αρμονίας που έχει η ίδια η φύση. Και εκεί που νιώθεις οτι σου ανήκει όλος ο κόσμος, μια αλλαγή εικόνας, πχ ένα πουλί που πετά, σου θυμίζει ποσό μικρός και περαστικός είσαι. Οπότε η μουσική που εμπνέεται εκείνη τη στιγμή δεν είναι καν δημιούργημα δικό μου αλλά την έχει γεννήσει το ίδιο το τοπίο. Αυτό συμβαίνει και στις συναυλίες με τον κόσμο. Τον ρόλο της φύσης και του τοπίου εκεί τον έχει ο κόσμος που σε ακούει.

Ποιο κομμάτι θα έπαιζες;

Θα έπαιζα μια αυτοσχέδια μελωδία με παύσεις. Γιατί, όπως είχε πει και ο Beethoven, μουσική δεν είναι μόνο οι νότες αλλά είναι και η παύση. Η παύση είναι που σου δίνει τη δυνατότητα της επικοινωνίας και του διαλόγου με το περιβάλλον. Ούτως ή άλλως πολλά μουσικά όργανα, όχι μόνο στην παραδοσιακή αλλά και στην κλασική μουσική, τέτοιους ήχους προσπαθούν να μιμηθούν, πχ ήχους απο κελαϊδίσματα πουλιών και γενικότερα ήχους της φύσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου σκοπού (κομματιού) ειναι ο Σκάρος.

Τι σημαίνει ξενιτιά για εσένα;

Ξενιτιά για μένα σημαίνει να ζεις στον τόπο σου και να νιώθεις αποξενωμένος. Να αναλώνεσαι στο μικρόκοσμό σου και να ζεις μέσα σε αυτόν. Συμπάσχω παρ’ όλα αυτά με όλους αυτούς που έφυγαν μετανάστες απ’ όλες τις κατευθύνσεις της γης, όχι μόνο τους Έλληνες.

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να παίξεις με ένα διάσημο τζαζίστα ποιος θα ήταν αυτός;

Έχω την τύχη να κατάγομαι από την Κόνιτσα Ιωαννίνων, έτσι τα προσωπικά μου βιώματα με έχουν κάνει όταν ακούω τη λέξη “τζαζ” να μου έρχονται στο μυαλό για κάποιο περίεργο λόγο Ηπειρώτες, λαϊκοί οργανοπαίκτες του κλαρίνου και τα “τζαζ” σόλα τους. Κάποιοι απ‘ αυτούς είναι ο Τάσος Χαλκιάς, ο Κίτσος Χαρισιάδης, ο Μιχάλης Πανουσάκος, ο Νίκος Αλεξίου, ο Φίλιππος Ρούντας και άλλοι. Όλοι αυτοί σε ένα ξέφρενο τζαζάρισμα σε καφενείο χωρίς τελειωμό.

Δύο λόγια για τους Έλληνες που άφησαν την πατρίδα .

Αν άφησαν την πατρίδα τους να το έκαναν για κάτι που πραγματικά γουστάρουν και να κάνουν κάτι που θέλουν και ονειρεύονται. Να το έκαναν ώστε να είναι ευτυχισμένοι με αυτά που έχουν να λάβουν για την προσωπική τους εξέλιξη αλλά και αυτά που έχουν να δώσουν στα αγαπημένα τους πρόσωπα και φυσικά σε όλο τον κόσμο. Να ασχοληθούν με κάτι που αγαπούν.

Κρασί ή τσίπουρο;

Τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο. Το άλλο είναι ούζο.

Αν συναντούσες τη Μέρκελ τι θα της έλεγες;

Θα της χάριζα τη μπλούζα μου που γράφει «I love Molotow» και το άδειο μου πορτοφόλι.

Σ‘ ευχαριστούμε Κωνσταντή που συμβάλλεις στη διατήρηση της παραδοσιακής μουσικής και που φέρνεις τη νέα γενιά κοντά σε αυτή.

Αποκλειστική συνέντευξη του Κωνσταντή Πιστιόλη στο ETSI

Advertisements