ΚΟΝΙΤΣΑ…Απόκριες,ΠΗΓΗ,2018

Advertisements

ΚΟΝΙΤΣΑ…από ΚΟΝΙΤΣΑ στην ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ…2018

Whilst you were sleeping last night this is what was happening until 4:00 with Yiannis Haroulis band from Greece at Philhellene. Ηπειρωτικά με των Πιστιολη μέρχη τα ξημερώματα …

ΚΟΝΙΤΣΑ…Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΛΗΚΑΔΙΤΙΣΣΑ 16-2-2018


Φωτογραφία του θανασηϛ βεζαληϛ.

 

«Την θεία σου Εικόνα εν φωτί εφανέρωσας, την πάλαι κεκρυμμένην εν τω δάσει Πανάχραντε και ωμοίς αοράτω σου ροπή, αρθείσαν ιερέως θαυμαστώς, ώσπερ δώρημα των θείων σου οικτιρμών, τω Πληκατίω δέδωκας. Δόξα τοις σοις χαρίσμασιν Αγνή, δόξα τοίς μεγαλείοις σου, δόξα τη προς ημάς σου Παρθένε χρηστότητι»

Οι καμπάνες χτυπάνε χαρμόσυνα η πομπή ξεκινάει για τη λιτάνευση της εικόνας από το 1770 έως και σήμερα κάθε 16η Φεβρουαρίου.

 

   
Η γιορτή της Παναγίας εν έτη 1916 Η γιορτή της Παναγίας εν έτη 1925

Η θαυματουργή εικόνα ευλογεί το χωριό από το 1770, κατά την παράδοση η εύρεση της εικόνας έγινε ως εξής:

Η ιστορική διαδρομή του Πληκατίου είναι συνδυασμένη και παράλληλη με την παράδοση της ευρέσεως της  θαυματουργού εικόνας της Παναγίας Πληκατιώτισσας, της οποίας η ετήσια εορτή εορτάζεται πανηγυρικά και με κάθε λαμπρότητα στις 16 Φεβρουαρίου με προσέλευση και συμμετοχή όλων των γύρω χωριών και του ευρύτερου ορίζοντος της Επαρχίας μας.

Η θαυματουργή εικόνα ευλογεί το χωριό από το 1770. Κατά την παράδοση η εύρεση της εικόνας έγινε ως εξής:

Ποιμένες έβοσκαν τα πρόβατα τους στην θέση «Πεστιλέπη» νότια του χωρίου Ντέντσικο, ονομαζόμενο σήμερα Αετομηλίτσα, ανατολικά του οικισμού «Φετόκος» σημερινή Θεοτόκος. Η αθωότητα τους επέτρεψε να διακρίνουν μες στο σκοτάδι στο απέναντι δάσος, λαμπρό φως. Με φόβο στην αρχή υπέθεσαν ότι επρόκειτο για λημέρι κακοποιών. Το φως ήταν εκεί κάθε βράδυ στο ίδιο μέρος, ορατό μόνο τη νύχτα. Αποφάσισαν τελικά να επισκεφτούν το σημείο, πήγαν ως εκεί  και δεν βρήκαν τίποτα.

Το φως εξακολουθούσε να είναι εκεί λαμπρό, σταθερό και αμετακίνητο. Το ανεξήγητο φως άρχισε να απασχολεί όλο και περισσότερο τους βοσκούς. Πώς όμως θα ανακάλυπταν την προέλευση του φωτεινού σημείου;

Σκέφτηκαν να θέσουν σε εφαρμογή ένα τέχνασμα:

Έστησαν στο έδαφος διχάλες και στήριξαν επάνω μια γκλίτσα τοποθετημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να στοχεύει ακριβώς στο μέρος που έλαμπε το φως». Το επόμενο πρωί με οδηγό την γκλίτσα να  υποδεικνύει το σημείο ξεκίνησαν να βρουν την πηγή του φωτός. Ερεύνησαν το μέρος με προσοχή,  κουράστηκαν γιατί το μέρος ήταν πυκνά δασωμένο. Κάτω από ένα μεγάλο κέδρο(κατά άλλους κάτω από μια μεγάλη βελανιδιά)βρήκαν ολόρθη την Αγία Εικόνα της Θεοτόκου. Χαρά και αγαλλίαση πλημμύρισε τους απλοϊκούς αυτούς ανθρώπους. Πλησίασαν και με βαθειά  ευλάβεια προσκύνησαν την Θεοτόκο και την μετέφεραν στον καταυλισμό τους.

Αποφάσισαν να μεταφέρουν την εικόνα, το που όμως, άφησαν να το αποφασίσει η Παναγία. Έτσι φόρτωσαν την εικόνα στο κουτσό άλογο, στην μια πλευρά έβαλαν την εικόνα και στην άλλη για αντίβαρο ξύλα, μα δεν χρειάστηκε γιατί η εικόνα ισορρόπησε μόνη της και έτσι το άφησαν ελεύθερο. Το άλογο με το ιερό φορτίο πήρε το μονοπάτι για το Πληκάτι. Παρατήρησαν έκθαμβοι ότι το κουτσό άλογο δεν κούτσαινε πια, περπατούσε σταθερά. Τότε ένας συνοδός προέτρεξε και ειδοποίησε το χωριό. Οι ιερείς λαμπροφορεμένοι κρατώντας θυμιατά και όλοι οι χωριανοί με αναμμένες λαμπάδες βγήκαν στο απέναντι δάσος Παλέσι να υποδεχτούν την Κυρία Θεοτόκο και να την μεταφέρουν στο χωριό, όπου και βρίσκετε μέχρι και σήμερα.

Ο ναός που τοποθετήθηκε στην αρχή η εικόνα χτίστηκε περί το 890 μ.χ. ο ναός  σώζεται μέχρι σήμερα. Η εικόνα δεν έμεινε όμως εκεί … …

Ο ιερέας του χωριού παρατηρούσε για καιρό μια μετάθεση της εικόνας εντός του ναού. Η εικόνα μετακινούταν από το προσκυνητάρι στην είσοδο του ναού. Ο ιερέας  με πολλή ευλάβεια και φόβο Θεού εσήκωνε την θαυματουργό Εικόνα και την τοποθετούσε πάλι στη θέση της. Δεν καταλάβαινε την επιθυμία της Θεοτόκου.. Μια Κυριακή μετά τη Θεία Λειτουργία, συνέβη το εξής θαυμαστό: η Εικόνα σηκώθηκε μόνη της από το προσκυνητάρι και στάθηκε στον ώμο του ιερέα. Ο ιερέας οδηγούμενος από την εικόνα έφτασε στο μέσο του χωριού και εκεί η εικόνα κατέβηκε από τον ώμο και στάθηκε πάνω σε μια αγριοτριανταφυλλιά. Δίπλα στο σημείο υπήρχαν τα χαλάσματα ενός παλαιότερου ναού. Πιθανολογείται πως εκεί βρισκόταν η εικόνα πριν βρεθεί στο δάσος. Στο κάτω μέρος του ναού ανατολικά υπήρχε μια πηγή καθαρού νερού, η σημερινή «Μεγάλη βρύση της Παναγιάς».

Στο σημείο χτίστηκε ναός το 1775 στο όνομα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου σύμφωνα με την επιθυμία της Παναγίας.

Στην συνέχεια η θαυματουργή εικόνα αφού υπέδειξε τον τόπο για την ανέγερση του Ναού Της, σηκώθηκε πάλι στον ώμο του ιερέα  ο οποίος άρχισε πορεία μαζί με τους πιστούς χριστιανούς .Προχώρησαν αρκετά έξω από το χωριό όπου σε μια τοποθεσία κατέβηκε και στάθηκε όρθια επάνω σε μια πέτρα η οποία υπάρχει και σήμερα. Έτσι έδωσε σημάδι ότι εδώ έπρεπε να χτιστή ναός .Πραγματικά στο σημείο αυτό χτίστηκε παρεκκλήσι προς τιμή των γενεθλίων της Θεοτόκου και ονομάζεται Παναγιοπούλα»

Μετά η εικόνα μεταφέρθηκε από τον εφημέριο και τον πιστό λαό στο χωριό από όπου είχαν ξεκινήσει.

Το πώς βρέθηκε η εικόνα στο ερημικό αυτό μέρος υπάρχουν οι παρακάτω εκδοχές:

  1. Παλαιότερα στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας, πιθανόν κάποιος χωριανός την μετέφερε από την παλαιά εκκλησία στα μέρη αυτά για να την διαφυλάξει.
  2. Πιθανόν στην περιοχή της Φετόκος (Θεοτόκος) υπήρχε κάποιο μοναστήρι και μετά από λεηλασία πιθανόν να σκόρπησαν οι καλόγεροι τις Εικόνες για την σωτηρία αυτών.
  3. Πιθανόν κατά την μετακίνηση των χριστιανικών πληθυσμών από το βορά προς νότο από την καταπίεση του δυνάστη Τούρκου μετέφεραν και την εικόνα μαζί με τα άλλα κειμήλια που είχαν. Κάτι μεσολάβησε όμως και αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν στην ερημιά.

Ο Ναός που κτίστηκε το 1775 ήταν ρυθμού βασιλικής, κανονικών διαστάσεων, ωσάν κατακόμβη. Στα βόρεια ήταν το σχολείο και στα ΝΔ το αμελικό (ξενώνας). Είχε υψηλούς αυλότοιχους και βαρειές πόρτες στις τρεις εισόδους στον αυλόγυρο. Παντού και στον γυναικωνίτη εκοσμείτο με τοιχογραφίες άφθαστης αξίας. Η VIII  Μεραρχία με πρωτοβουλία της, σε ένδειξη «ευγνωμοσύνης για την νίκη του στρατού στην μάχη του Γράμμου το 1948-1949» ,κατεδάφισε τον παλαιό Ναό και ανήγειρε «σύγχρονο», τα έτη 1951-1953, ενώ θα έπρεπε να διαφυλάξει και διασώσει αυτό το σπουδαίο θρησκευτικό μνημείο.

plikatipanagia4copy.jpg

Φωτογραφία του Χαρητάκης Παπαϊωάννου.

Φωτογραφία του Χαρητάκης Παπαϊωάννου.

Φωτογραφία του Χαρητάκης Παπαϊωάννου.

Φωτογραφία του Χαρητάκης Παπαϊωάννου.

Φωτογραφία του Χαρητάκης Παπαϊωάννου.

ΚΟΝΙΤΣΑ…Παραγωγός Γιώργος Κοτολούλης,Τσαϊ του Βουνού «Σμόλικας».

Τσαϊ του Βουνού «Σμόλικας» (sideritis raeseri).
Παραγωγός Γιώργος Κοτολούλης. Καλλιεργείται στις παρυφές του Σμόλικα, στη Δροσοπηγή, στα Μαστοροχώρια Κόνιτσας σε υψόμετρο 1050 μ. Συλλέγεται με το χέρι και αποξηραίνεται με φυσικό τρόπο.

Οι συσκευασίες μας.
Χάρτινη 20 gr. και 40 gr.
Μεταλλικό κουτί των 20 gr. και 40 gr.
Κασετίνα με 3 διαφορετικά είδη, σε μεταλλικά κουτιά των 20 gr.

Φωτογραφία του Kotoloulis Georgios.
Φωτογραφία του Kotoloulis Georgios.
Φωτογραφία του Kotoloulis Georgios.

ΚΟΝΙΤΣΑ…ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΟΝΙΤΣΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΘΗΚΟΦΥΛΑΚΕΙΟΥ

Ο Δήμος Κόνιτσας, με έγγραφό του προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας και προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αντιδρά στην απόφαση κατάργησης των υποθηκοφυλακείων. 
Με το σχέδιο νόμου συστήνεται ένας ενιαίος φορέας, ο «Οργανισμός Εθνικού Κτηματολογίου», ο οποίος θα αναλάβει την ολοκλήρωση της κτηματογράφησης της χώρας έως το 2020, τη λειτουργία, καθώς και τη σταδιακή συγχώνευση των υφιστάμενων κτηματολογικών γραφείων και υποθηκοφυλακείων, τα οποία καταργούνται σε διάστημα δύο ετών.
Η μετάβαση θα γίνει εντός διετίας ουσιαστικά θα κλείσουν τα 394 υποθηκοφυλακεία που λειτουργούν σήμερα και πλέον θα υπάρχει μια κεντρική υπηρεσία με 17 κτηματολογικά γραφεία και 69 υποκαταστήματα, τα οποία θα έχει ο νέος οργανισμός.
Η απόφαση αυτή έρχεται σε συνέχεια άλλων κρατικών αποφάσεων με τις οποίες καταργήθηκαν σημαντικές υπηρεσίες στην περιοχή μας, όπως Δ.Ο.Υ., Ο.Τ.Ε., Ι.Κ.Α., κλπ. Ο ιστορικός, ακριτικός Δήμος Κόνιτσας αντί να απολαμβάνει προνομίων για λόγους κοινωνικούς, οικονομικούς και εθνικούς, αντιμετωπίζει διαχρονικά μια ακατανόητη πολιτική απομάκρυνσης των Δημοσίων Υπηρεσιών, που απογοητεύει τους κατοίκους και μοιραία ενισχύει την τάση φυγής τους από τον τόπο τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Με την κατάργηση του Υποθηκοφυλακείου Κόνιτσας, ακυρώνεται το αναφαίρετο δικαίωμα των δημοτών για άμεση επίλυση των διαφορών περί ιδιοκτησίας τους, καθώς οι κάτοικοι των απομακρυσμένων Τοπικών Κοινοτήτων θα υποχρεώνονται πλέον να διανύουν μια απόσταση πάνω από 200 χλμ. (μετάβαση- επιστροφή) για να εξυπηρετήσουν τις εμπράγματες συναλλαγές τους, επιβαρυνόμενοι με σημαντικές δαπάνες.
Επιπλέον, θίγονται καίρια τα συμφέροντα σημαντικής μερίδας επαγγελματιών, που επιμένουν να υπηρετούν αυτόν τον τόπο και η δραστηριότητα των οποίων συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη υποθηκοφυλακείου(δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικού κλπ. ). Σαφώς δυσχεραίνονται οι αγοραπωλησίες και οι εγγραφές βαρών, οι οποίες θα καταχωρούνται μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ως εκ τούτου, προβάλλει εύλογο το αίτημα επανεξέτασης του θέματος παραμονής του Υποθηκοφυλακείου στην Κόνιτσα ως Αποκεντρωμένη Υπηρεσία, που θα στεγάζεται σε δημοτικό ακίνητο, χωρίς καμία επιβάρυνση του Κρατικού Προϋπολογισμού.

ΚΟΝΙΤΣΑ…Ο Δήμος Κόνιτσας στη Μόσχα

 

Αντιπροσωπεία του Δήμου Κόνιτσας με επικεφαλής το Δήμαρχο κ. Ανδρέα Παπασπύρου, πραγματοποίησε σημαντικό ταξίδι στην πρωτεύουσα της Ρωσίας, Μόσχα από 21 έως 28 Ιανουαρίου 2018, στα πλαίσια διεθνούς συνεδρίου της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με θέμα «XXVI Διεθνείς Χριστουγεννιάτικες Εκπαιδευτικές Αναγνώσεις – Ηθικές Αξίες και το Μέλλον της ανθρωπότητας, XIII κατεύθυνση», στο οποίο συμμετείχαν ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσσιών κ.κ. Κύριλλος, πολλοί Υπουργοί της ρωσικής Κυβέρνησης καθώς και πάνω από 6.000 σύνεδροι.
Η πρόσκληση εστάλη από το ρωσικό Ίδρυμα “Ποκρόβ” (Σκέπη), το οποίο ανέλαβε όλα τα έξοδα του ταξιδιού. (Εισιτήρια, διαμονή, διατροφή, μεταφράσεις).
Στο προαναφερθέν Συνέδριο στη Μόσχα έγινε ιδιαίτερη αναφορά στον δικό μας Άγιο, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Εκπροσωπώντας την Κόνιτσα, ομιλητής στο συνέδριο ήταν ο Δήμαρχος Κόνιτσας, κ. Ανδρέας Παπασπύρου, ο οποίος παρουσίασε ως προορισμό την πόλη του Αγίου Παϊσίου και εξέφρασε τις εντυπώσεις της πόλης της Κόνιτσας από την επίσκεψη των Ρώσων Φοιτητών στον τόπο μας τον Ιούλιο του 2017 στις λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμή του Αγίου. Επίσης, ο Αντιδήμαρχος κ. Γεώργιος Καλλιντέρης αναφέρθηκε στην προετοιμασία για τη διεξαγωγή του εορτασμού της μνήμης του Αγίου στην Κόνιτσα (08.07.2018-12.07.2018) και ο Πρόεδρος της Δημοτικής Ενότητας Κόνιτσας κ. Βασίλειος Αθανασόπουλος παρουσίασε στοιχεία για την πορεία των εργασιών και την ολοκλήρωση της κατασκευής του Ναού του Αγίου Παϊσίου στην Ιερά Μονή Παναγίας Στομίου.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της αντιπροσωπείας του Δήμου Κόνιτσας στη Ρωσία, τέθηκε το θέμα αύξησης της τουριστικής ροής από τη Ρωσία στην Κόνιτσα και προώθησης του θρησκευτικού τουρισμού της περιοχής με επίκεντρο τον Άγιο Παΐσιο.
Στα πλαίσια του συνεδρίου ο κ. Δήμαρχος είχε ολιγόλεπτη συνάντηση με τον Αντιπρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Αλέξανδρο Μπεγλόφ, κατά τη διάρκεια της οποίας έγινε αναφορά στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής του Δήμου για την προσέλκυση επισκεπτών από τη μεγάλη αγορά της Ρωσίας και κυρίως στην προοπτική ανάπτυξης του θρησκευτικού-προσκυνηματικού τουρισμού σε σχέση με τον Άγιο Παΐσιο, του οποίου, ως γνωστόν, η πατρική οικία βρίσκεται στην Κόνιτσα.

Η αντιπροσωπεία, τέλος, επισκέφθηκε ορισμένα μνημεία, που σχετίζονται με την Ελλάδα. Το ναό του Αγίου Νικολάου στην Κροστάνδη, ο οποίος είναι κτισμένος κατά το πρότυπο της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης, το άγαλμα του Ιωάννη Καποδίστρια στην Αγία Πετρούπολη, που υπήρξε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και το Κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, σε τμήμα του οποίου φιλοξενούνται εκθέματα από την Αρχαία Ελλάδα.

Φωτογραφία του χρήστη Δήμος Κόνιτσας.
Φωτογραφία του χρήστη Δήμος Κόνιτσας.

ΚΟΝΙΤΣΑ…ΜΑΣΤΟΡΟΧΩΡΙΑ: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΛΕΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΥΡΣΟΓΙΑΝΝΗ

Μιλάει για την τέχνη των μαστόρων, η οποία ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και έγινε λαϊκός πολιτισμός

«Ταξίδεψαν» την τέχνη τους από την Ήπειρο, μέχρι την Αμερική, το Κονγκό, την Περσία, το Ιρκούτσκ και το Βλαδιβοστόκ. Οι «θρυλικοί» μαστόροι της πέτρας επί τρεις αιώνες οικοδόμησαν ένα λαϊκό πολιτισμό-ταυτότητα των χωριών τους, των Μαστοροχωρίων της Κόνιτσας, τα οποία αποτελούν μνημεία αρχιτεκτονικής.«Από μικρό, με έβαλε ο πατέρας μου στο πελέκι. Σήμερα είμαι στα 90 και ακόμη μαστορεύω». Η συνομιλία και τον κ. Σπύρο Βάλτα, με τον τελευταίο στη ζωή «πελεκάνο» της πέτρας στην…
Πυρσόγιαννη της Κόνιτσας, ανοίγει δρόμους αλλοτινούς που καθόρισαν τη ζωή και την οικονομία του τόπου, που απλώνεται στις πλαγιές ανάμεσα στο Σμόλικα και τους πρόποδες του Γράμμου.Με περηφάνια και μεγάλη πνευματική διαύγεια, παρά την προχωρημένη ηλικία του ο κ. Βαλτάς, μιλάει για την εποχή πριν από τον πόλεμο του 1940, τότε, που μαζί με τα παιδιά της γειτονιάς έφτιαχναν πεζούλια και πελεκούσαν την πέτρα, για να παίξουν. Το πρώτο του έργο, είναι η είσοδος του πατρικού σπιτιού, που είναι περίτεχνη, από πελεκητή πέτρα και με καμάρι, ανυπομονεί να μας δείξει. «Είμαι αυτοδίδακτος πελεκάνος», λέει. «Παρατηρούσα από μικρός, τον μπάρμπα Αποστόλη, πώς έκοβε τις πέτρες που κουβαλούσαν με τα μουλάρια. Δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Τις έκοβαν με σφήνα. Ήταν πολύ μεγάλα λιθάρια. Έβαζε πολλές σφήνες μπορεί 15, χωρίς ρεύμα και με δεξιότητα, κατάφερναν να ανοίξουν τα λιθάρια και μετά τα πελεκούσαν», μας εξηγεί.Ο 90χρονος σταμάτησε το σχολείο λόγω του πολέμου και ο πατέρας του, τον έβαλε στη μαστορική. Μετά το πελέκι, τον έμαθε να χτίζει τοίχους και ο ίδιος άρχισε να τον ακολουθεί, όπως αφηγείται, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας όπου έχτισαν σπίτια, εκκλησίες, αλώνια, βρύσες.Όπως θυμάται, δίπλα στους άνδρες και κάποιες γυναίκες έχτιζαν πεζούλια στα κτήματα και στα αμπέλια. «Όποιες παντρεύονταν μάστορα ήξεραν πως ο άνδρας τους θα έφευγε και θα έμεναν μόνες, για τα παιδιά, τα κτήματα, τα ζωντανά. Έτσι ζούσε ο κόσμος τότε…», προσθέτει με χαμόγελο.Μαστόροι από την Πυρσόγιαννη ταξίδεψαν στις ΗΠΑ, στα Βαλκάνια, τη Ρωσία ακόμη και την Περσία. Τα «μπουλούκια», όπως αποκαλεί τις ομάδες των πετράδων που έφευγαν για δουλειά σε άλλα μέρη, κανονίζονταν στο χωριό.Ο κ. Σπύρος, θυμάται προπολεμικά το γλέντι που γινόταν στο χωριό την παραμονή της μέρας που κάποιοι θα έφευγαν για το ταξίδι. «Γλεντούσαμε μέχρι το ξημέρωμα. Στην Περσία ξενιτεύονταν, για να φτιάξουν δρόμους και γεφύρια. Πήγαν 60 Πυρσογιαννίτες. Γύρισαν οι μισοί, γιατί οι άλλοι έμειναν εκεί».Ο Σπύρος Βαλτάς, μαζί με τον πατέρα και συγγενείς δούλευαν σε χωριά της Ελλάδας και κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ενώ η αμοιβή τους ήταν σε είδος. «Στην Κατοχή έπαιρνα 1,5 οκά καλαμπόκι τη μέρα και ο πατέρας 2,5 οκάδες. Σε κάποιο χωριό στα Γρεβενά δουλεύαμε και μας έδιναν σιτάρι. Δεν υπήρχαν χρήματα». Το μυστικό της τέχνης, αποκαλύπτει πως είναι η υπομονή. «Για να πελεκήσεις, πρέπει να κάθεσαι κάτω, να μη βιάζεσαι, να το κάνεις με ψυχή. Να το έχεις μέσα σου, να πελεκάς…».Ο ηλικιωμένος πελεκάνος, τα τελευταία χρόνια προσφέρει έργο στο χωριό του. Οι βρύσες στον οικισμό είναι «κεντημένες» από τον ίδιο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές, που εθελοντικά με την εμπειρία του βοήθησε για να υποστηριχτούν παλιά σπίτια. Το παράπονό του είναι, που οι νέοι στα Μαστοροχώρια δεν συνεχίζουν την παράδοση καθώς όπως λέει, «δεν γεννά το μυαλό τους».Ο κ. Βαλτάς θα ήθελε να τους κάνει δωρεάν μαθήματα, ενώ επιθυμία του, είναι να δει Σχολή Πέτρας να λειτουργήσει στην Πυρσόγιαννη.Τα λόγια του ηλικιωμένου έγιναν ερώτηση στον δήμαρχο της Κόνιτσας, Ανδρέα Παπασπύρου, ο οποίος τόνισε ότι η Σχολή Πέτρας στην Πυρσόγιαννη, είναι όραμα και στόχος της δημοτικής αρχής για να διασωθεί και το επάγγελμα, ενώ είπε πως υπάρχουν έτοιμα κτίρια για τον σκοπό αυτό. Παράλληλα όπως ανέφερε, υπάρχει μία μεγάλη και αξιόλογη συλλογή γύρω από την τέχνη και τη ζωή των μαστόρων της πέτρας, η οποία αναμένεται να φιλοξενηθεί μόνιμα, σε ένα παλιό επιβλητικό κτίριο το οποίο με κοινοτικά κονδύλια έχει συντηρηθεί με στόχο να γίνει το Μουσείο Ηπειρωτών Μαστόρων. ΑΠΟ EIPIRUS GATE